همجنسگرای کوچک

سه مشکل جدی داشت

توپ فوتبال به پاهایش نمی چسبید

خانواده اش به مسافرت نمی رفتند

و آلت ِ پسر همسایه بزرگ بود

گفتم :

« زیپت را محکم ببند

تا یک همجنسگرای بزرگ باشی »

:

« اوه ممنون جناب ارسطو

پس لطف کن

وقتی که فاضلانه فضله پس می اندازی

و دنیا را از اخلاقیات ِ رهایی بخش ، سرشار می کنی

دست کثیفت را

از روی باسنم بردار »

...

 

24 آذر 86

 

پ. ن. : تهران امروز پر بود از پرچم های سرخ ... من باور دارم که حق پرسپولیس بود این قهرمانی ... هیچکس نمی خواد به من تبریک بگه؟ از اونجا که الآن نمی تونم تغییر رنگ بدم تو این نوشته فقط با تمام توان می نویسم : قرمزته داداش 

عریانی اَت را می ستایم پسر!

بدون ِ فریب ِ واژه

بدون ِ پنهانی ِ سخن

نه اینکه فکر کنی افراشته ام می کنی

- که می کنی -

که همه این روزها افراشته می کنند همه را

در این شهوت ِ فزاینده ی بهاری

نه فقط افراشته

نه

عریانی اَت را می ستایم پسر!

آغوش تنگت را مهربانانه خوش دارم

بدون ِ افراشتگی ِ این روزها

بدون ِ واهمه از هر چیز که بشود یا نشود

اینک نه فقط عریانی ِ تنت

که عریانی ِ روحت را می ستایم پسر!

بدون ِ فریب ِ واژه

بدون ِ پنهانی ِ سخن

آن هنگام که

یکپارچه خشم می شوی

مشت می زنی به دیوار

دشنام می دهی به خیابان

سخن می گویی با کتاب

افراشته می شوی ضدِ اعتقاداتت را

چپ ِ آنارشیست ِ اخلاقگرا

برهنگی اَت را می ستایم

برهنه شو پسر!

زیبا پسر!

کلان زیبا پسر!

 

پ.ن. 1 : ممنون از همه ی کسایی که به هر ترتیبی تولدمو بهم تبریک گفتن

پ.ن. 2 : تاریخ شعری رو که تو پست قبلی گذاشتم یادم اومد : خرداد 85

پ.ن. 3 : این پست خطاب به تو بود پسر!

می بردنش وَ مثل همیشه خبر نداشت

با ناله و به مویه ولیکن اثر نداشت

 

در قلب ِ او ز عشق و تنفر نبود هیچ

این کارگاه ِ بسته دگر کارگر نداشت

 

مردم ، نوای روضه و دستان مرده شور

حالا صدای گریه بود و سخن نیشتر نداشت

 

در گور رفت تنها ، در آخرین سفر

مثل تمام ِ عمر که یک همسفر نداشت

 

•

آمد نشست بر سر ِ سفره به پوزخند

این سفره دور ِ خویش به جز یک نفر نداشت

 

در کوچه های زندگیش بار می کشید

حالا دگر برای کشیدن کمر نداشت

 

نه زن ، نه بچه ، نه حیوان و نه رفیق

این پیرمرد ِ خسته کسی را دگر نداشت

 

•

لیوان ِ آب و بسته ی دارو شروع کرد

با قرص ِ کوچکی که از آن تلخ تر نداشت

 

در روزنامه ها خبری بود روز ِ بعد

می بردنش وَ مثل همیشه خبر نداشت

 

...

باربد

( تاریخ دقیق ِ شعر یادم نمیاد ... احتمالاً اوایل 86 )

آن روزها

که هنوز بوی کافور را بلد نبودم

شاید گرمای برهنگی ِ زیر پتو بود

که ظهرهای تاریک ِ خورشیدهای پشت ِ ابر

- وقتی که حکایت پاییز می شد -

دوست داشتنی می نمود

اگر نه این تابستان بود که به ما سر می زد

زمستان بود که برف می شدیم

و بهار بود که دست های مردم ، عید بود

•

یادم نیست

در کدام مدرسه

پشت ِ کدام سخنرانی

مرد شدم

وقتی که مردانگی

قطره ی لِزِجی بود

که قرار بود روزی

"فریبرز" و "پرهام" و "ترانه" شود

موهای ترانه ام را پسرانه می زدم تا به پیراهن ِ آبیش بیاید

پرهام که هنوز به مدرسه نمی رفت را شلوارک ِ جین می پوشاندم با تی شرت ِ سفید

و رهایش می کردم تا در شن ها بدود و هزار بار زمین بخورد

موهای فریبرز – پسر بزرگم – را که رنگش هر روز عوض می شد

بلند می کردم تا روی گوش هایش

و اجازه می دادم با خیال راحت

در کودکی خویش

دختر بازی

و حتی اگر دوست داشت

پسر بازی کند

•

یادم نیست در کجای ِ بازی بود

که درخت های جلوی خانه قد کشیدند

و من باختم

حالا

بوی کافور از خانه ی ما

و همه ی همسایه ها

بلند شده است

تاریکی ِ ظهرهای خورشیدهای پشت ِ ابر

- وقتی که هنوز حکایت پاییز می شود -

پنهان می شود

در لا به لای صداهای همکاران

و در کلیدهای دو زبانه ی کیبورد

و زیر ِ پتو خواب های غریبی است

از گم شدن در جاده ای

که دو طرف ِ آن دره است

سبز ، سیاه و ترسناک

•

باید بروم

باید بروم و برای فریبرز – پسر بزرگم –

که چهارده سال پیش به دنیا آمد

و چهارده سال پیش مرد

عصرانه درست کنم

و از خودم بپرسم

من کجای ِ این بازی را بلد نبودم؟

 

3 اردیبهشت 1387

باربد

 

پ.ن. 1 :

پست ِ قبلی هیچ ربطی به تولدم نداشت

 

پ.ن. 2 :

این پست به تولدم که امروز است ، ربط دارد

 

پ.ن. 3 :

سپهر ، هدیه ایست از طرف ِ زندگی ( یا هر چیزی شبیه به آن ) برای تولد ِ امسالم

چنبره زده بیست و هفت سالگی

بر بالای سرم

که سایبان می شود

و نور خورشید

که نیست

پس چنبره زده بیست و هفت سالگی

چون سرمای حاصل از سایه های مدام

و نور خورشید

که نیست

بر بالای سرم

مثل یک سنگ ِ بزرگ ِ کثیف

جلبک زده

که جاده را می بندد

و خود سایه ای می شود ، چنبره زده

بر بالای سرم

مثل بیست و هفت سالگی

و تاریکی پررنگ می کند

سایه را از نبودن خورشید

یا بودن ِ بی حاصل پشت ابر

و پشت کوه

و پشت بیست و هفت سالگی

که سایبان می شود

و نور خورشید

که نیست

و پررنگ تر که شود

می شود

بیست و هشت سالگی

که چنبره می زند

بر بالای سرم و سایبان می شود

و نور خورشید

که نخواهد بود

...

24 آذر 86

باربد

1 این تیتری که این بالا نوشته رو نگاه کنین. وبلاگیدن رو می گم. سر فرصت بعداً می گم که تو وبلاگیدن چی کار می خوام بکنم.

2 بازی که نیست. بیشتر یه سواله. اولین وبلاگ ... یه لحظه اجازه بدید من یه کم جر زنی کنم. سوال اولیه این بود : «اولین وبلاگ دگرباشی که دیدید ، اسمش چی بود؟» یا یه چیزی شبیه این. اما از اونجا که بین دوستان و دشمنان و بی طرفان هنوز در صحت و سقم این کلمه بحثه و نتیجه ی واحد موجود نیست من ترجیح می دم واژه ی "اقلیت جنسی" رو به کار ببرم. البته من نه با کلمه ی دگرباش مشکل دارم نه با اون یکیا. یه کوچولو جرزنی که اشکال نداره.

3 اول کاوه ، بعدش هم سعید پارسا و سپهر از من پرسیدن. ممنونشونم.

4 اوایل دوره ی دانشجویی بود. تو سرچ به زبان فارسی اپسیلون رو پیدا کردم. اصلاً برام مهم نبود چی می نویسه. مهم این بود که یه همنوع می نویسه. اون موقع هنور هیچ وبلاگ دیگه ای رو لینک نکرده بود. اولین وبلاگی که لینک کرد بهروز بود -"من یک همجنسگرا هستم"-  و بعدش وبلاگای دیگه اومدن. اسم نمی برم چون زیاد می شن. من هم می ترسم یه سریشون رو یادم بره. اون زمان من خوابگاهی بودم. هر چی پول داشتم می دادم کافی نت و می نشستم وبلاگ می خوندم. بعضی موقع ها به دوستام می گم که من اون موقع ها وبلاگ نمی خوندم. وبلاگ می خوردم. اون موقع فضا یه فضای دیگه بود. رابطه ها یه جور دیگه بود. وبلاگ نویسی یه مفهوم دیگه ای داشت. چه می دونم. همه چی غریب تر بود اما دوست داشتنی تر. نگاه نمی کردم کی ادبی می نویسه و کی خاطره و کی بحث می کنه. من فقط می خوندم. اون روزا خوب بود. تا اینکه پرشین بلاگ یه سری از بلاگا رو مسدود کرد. فکر کنم اولین بلاگی که بعد از اون دوره نوشت و لینک ها رو جمع و جور کرد و این حرفا "سروش و داریوش" بود. اینی که می گم حدوداً مال سال هشتاد و یکه.

5 یه روز تو سال هشتاد و سه زمانی که وبلاگ "ترجیحاً صفر کلوین" رو می نوشتم ، یه کاغذ پیدا کردم ... تو جیب ِ چمدون سابقم ... داشتم تمیزش می کردم که بدم به مامانم ... یه کاغذ بود که توش آدرس وبلاگای قدیمی رو نوشته بودم برای خودم ... برای اینکه داشته باشمشون ... واسم یه دنیا خاطره بود ... "من و غمهایم" ... "ابر" و بعدها "من ، ابر ، رنگین کمان" ... "دوراهی" ... "با تن ها و تنها" ... "دغدغه های من" ... "مقالات حمید پرنیان" ... "سعید و ساشا" ... "ابر شلوارپوش" یاد اون زمانی افتادم که بی صبرانه منتظر قسمت بعدی داستان تناقض می موندم ... شاید "تناقض" محبوب ترین وبلاگ من توی اون دوران بود ... سال های بین هشتاد تا هشتاد و دو ... حیف که این کاغذ رو گم کردم ... خود این کاغذ واسم خیلی ارزشمند بود ... به اندازه ی یه وبلاگ درسته ... حیف

6 سال هشتاد و سه که من اومدم شروع کردم به لینک کردن همه. برای اینکه یه جایی باشه که همه بتونن به عنوان مرجع ازش استفاده کنن. وبلاگ من ( باغ بی برگی ) و یه سری دیگه از وبلاگا هم تو آبان هشتاد و سه مسدود شد. بعد ها همین ایده ی وبلاگ مرجع تبدیل شد به "لینک هنر" یا همون لینکستان. اینکه چه کسایی اونجا بهم کمک کردن رو نمی گم ( وبگرد ، م ، گاف ، آلترناتیو )  شاید خودشون دوست نداشته باشن.

7 سینافنچ یا همون "آدم آهنی" خیلی وقت نیست که وبلاگ نویسه. اما از همه ی وبلاگ نویسا قدیمی تره. سینا به اندازه ی بیست تا وبلاگ نویس ، تو وبلاگا کامنت داره. خیلی از کامنتاش ارزشمندتر از پست نویسنده بوده. به قول سهراب ، زندگی ِ انگلی در وبلاگ دیگران داشته. سینا فنچ خاطره ی قدیم و حال ِ همه ی ماست.

8 تو این مدتی که می خوندم و می نوشتم ، چند تا وبلاگ بود که از همه بیشتر دوست داشتم. نمی خوام همشون رو نام ببرم. اما می خوام از "پسرخدا" نام ببرم که خیلی وقته وبلاگش رو بسته. دلم واسه نوشتنش خیلی تنگ شده.

9 من دارم از این بازی سوء استفاده می کنم. اشکالی که نداره؟

10 می خوام منم این سوال ( یا به قول شما بازی ) رو از چند نفر بپرسم. ممکنه بعضیاشون جواب ندن اما خوب سوال کردن من بیشتر نشون دادن ارادتمه. سولمیت ، امیدرضا ، همزاد ، شروین ، سیدو ، داستانک و حمیدپرنیان ِ بزرگ! اولین وبلاگ همجنسگرایی که دیدین کدوم وبلاگ بود؟ پسر ِ خدا هم اگه این پست رو می خونه تو کامنتای همین جا جواب بده.

11 اما خبر خوش هسته ای ... بیشتر یه جور روایته ... از همین بازی  شروع شد ... گفتم که محبوب ترین وبلاگ من تو قدیمیا "تناقض" بود که جزو دار و دسته ای بود که توسط پرشین بلاگ مسدود شد ... کاوه بعد از بازی کوتاه رو دعوت کرد به بازی ... کوتاه هم گفت اولین وبلاگی که دیده مربوط به دو تا سرباز تو جنگ ایران و عراق بوده که اسمشو یادش رفته ... من هم تو کامنتای کاوه خطاب به کوتاه گفتم که اسمش "تناقض" بود ... بعد هم کاوه از من پرسید که آدرسش رو هم یادمه یا نه ... آدرس وبلاگ تناقض جزو معدود آدرس های قدیمیه که من حفظم ... آدرس رو به کاوه دادم و بهش گفتم که مسدوده .. بعد خودم آدرس رو امتحان کردم ... مسدود نبود ... کِی آزاد شده نمی دونم ... یه لحظه فکر کردم ... وقتی که تناقض از انسداد در اومده ، این امکان برای بقیه هم هست دیگه ... این همون خبر خوشه که می گفتم ... از این خبر تا الآن فقط خودم و سینافنچ مطلع بودیم ... نمی دونم کدوما دقیقاً ... اما من به هر کدوم از مسدودیای هشتاد و سه که سر زدم ، باز شده بودن ... خودم هم الآن به محیط کاربریم تو پرشین بلاگ دسترسی دارم ... حالا دوستداران وبلاگای قدیمی برن حال کنن ... وبلاگ تناقض رو لینک کردم ... این لینک تا یه هفته اینجا هست واسه اینکه بچه ها داستان رو دانلود کنن ...

12 ببخشید که زیادی بازی کردم ...

13 در ضمن خطاب به حضرتِ همزاد :

... که شب می گذرد

دست کرد یک جایی آن ته ته های یک چیزی مثل خورجین

و یک چیزهایی در آورد و داد به یک دختربچه

: « دختر جان ، من یک آدمی هستم بین ِ حاجی فیروز و عمو نوروز و پاپا نوئل. این ها هم یک چیزهایی هستند در مایه های هدیه ی کریسمس و عیدی. ببین به دردت می خورند؟ »

•••

حالا با این همه سینی که نقطه ندارد

همه ی خورجین ها را می گردد

دنبال هر چیزی

عاقله زن

و در هیاهوی نوروز و کریسمس و عید فطر و ولنتاین

هیچ هدیه ای پیدا نمی کند

که موهایش را از ته

از ته ِ ته

دوباره سیاه کند

غافل از اینکه

تمام نقطه ها در همان سپیدی ِ موها گم شده بودند

•••

پیرزن!

برو هفت شین اَت را بچین

تا دیر نشده

 

29 اسفند 1386

 

*" نقطه 2" ادامه ی احتمالاً نامربوطی است برای پست "نقطه" که در وبلاگ قبلی ام ( پسران قبیله ) در تاریخ 2/5/86 گذاشته بودم

« این که سال تحویل می شه یعنی چی؟ » شازده کوچولو پرسید و به شاطر نگاه کرد. شاطر خمیر را از شاگردش تحویل گرفت و پهن کرد روی پارو و فرستادش توی تنور. شاگرد ِ تنبل مدرسه ، نان را از شاطر گرفت و به حجم تکالیفی فکر کرد که باید بعد از عید ، تحویل خانم معلم می داد. « این همه چیز چرا به آدما تکلیف می شه؟ » شازده کوچولو پرسید و به خانم معلم نگاه کرد. خانم معلم تتمّه ی حقوقش را تحویل شوهرش داد تا به اندازه ی یک ماه­‌ ِ هردویشان از "حمید سیاهه" تریاک بخرد. « چرا آدم ها پشتشان قوز می کند؟ » شازده کوچولو پرسید و به "حمید سیاهه" نگاه کرد. "حمید سیاهه" همینطور که زیر لب با خودش حرف می زد ، باج روزانه ی جناب سروان را از جیبش درآورد و تحویل او داد. « آدم ها چرا روی دوششان ستاره می گذارند؟ » شازده کوچولو پرسید و به جناب سروان نگاه کرد. داروخانه چی ، داروهای دختر ِ جناب سروان را که مبتلا به هپاتیت است ، به جناب سروان تحویل داد و یک بار دیگر پول های داخل ِ دخل را شمرد و به ساعت نگاه کرد. « آدم ها چرا همیشه مضطربند؟ » شازده کوچولو پرسید و به ساعت نگاه کرد. ساعت به عقربه هایش گفت که دو تا یکی از روی ثانیه ها نپرند. شمرده شمرده قدم بردارند و به نگاه های شماطت بار توجه نکنند. « آدم ها چرا ساعت ها را دستکاری می کنند؟ » شازده کوچولو پرسید و به هیچ کس نگاه نکرد. عقربه ها تند شدند و همه ی ثانیه ها را سه تا یکی طی کردند. پیرزن دعا کرد که زودتر بمیرد. قطار با ایستگاه تصادف کرد. آقای رییس جمهور از خواب پرید. پارو ، شاطر را پهن کرد و فرستاد توی تنور. خانم معلم کیک ِ زرد را از توی تنور درآورد و یک تکه از آن را به "حمید سیاهه" داد. روسری از روی سر ِ پسر روسپی افتاد. سپید برفی دوباره خوابش برد. داروخانه چی پول را از شوهر ِ خانم معلم دزدید و با آن ستاره های جناب سروان را خرید. آقای رییس جمهور گفت : « تکلیف ِ همه شرکت در انتخابات است. » لیوان ِ آب چپه شد روی تکالیف ِ شاگرد ِ تنبل مدرسه. دختر ِ جناب سروان ، دو بچه ی اِیدزی به دنیا آورد. عقربه ها تندتر شدند و از روی پل گذشتند. پیرزن افتاد توی رودخانه ای که نان ها را با خودش می برد. تریاک ، خودش را کشید و پشتش قوز کرد. عقربه ها بالاخره رسیدند روی پلی که قبرستان ِ شهر شده بود. 9 ساعت و 18 دقیقه و 19 ثانیه به هم رسیدند. کرگدن ِ لال فریاد زد : « آغاز ِ سال ِ یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت ِ هجری خورشیدی. » عقربه ها ایستادند. آقای رییس جمهور پیژامه اش را کشید بالا و عقربه ها را یک ساعت کشید عقب. « عقربه ها چرا زورشان به آدم ها نمی رسد؟ » شازده کوچولو پرسید و کانال ِ تلویزیون را عوض کرد.

1 فروردین 1387

ساعت 8:37